Jak postępować z dzieckiem z ADHD?

0

adhdADHD (Attention Deficit Hyperactivity Disorder) to zespół nadpobudliwości psychoruchowej i zaburzenia koncentracji uwagi oraz ADD (Attention Deficit Disorder) , zaburzenia uwagi i brak nadpobudliwości ruchowej, to najczęściej spotykane zaburzenia psychoruchowe dzieci, które stwarzają  duże problemy zarówno rodzicom,  nauczycielom jak i samym dzieciom. Jest sporo niejasności co do przyczyn wyżej wymienionych zaburzeń, ale wszyscy  doszukują się ich w czynnikach wrodzonych i środowiskowych. Według badań psychologów najwięcej dzieci z nadpobudliwością psychoruchową pochodzi z patologicznych ciąż, konfliktu serologicznego, nieprawidłowych porodów i dzieci urodzonych w zamartwicy. Ostatnie badania wykazują, że bezpośrednią przyczyną tego zaburzenia mogą być także nieprawidłowości genetyczne. Do czynników społecznych zaliczane są: nieprawidłowości w  atmosferze  domowej i działaniach rodziców, brak zaspokajania podstawowych potrzeb psychicznych, czyli miłości i poczucia bezpieczeństwa w domu rodzinnym dziecka. Pamiętajmy jednak, że opisując mechanizmy powstawania i zaspokajania potrzeb psychicznych nie sposób pominąć potrzeb natury biologicznej, ponieważ niezaspokojenie podstawowych potrzeb fizjologicznych może utrudniać prawidłowy rozwój potrzeb psychicznych.

Oto charakterystyczne objawy ADHD:

– w sferze ruchowej mogą to być: wzmożone pobudzenie ruchowe, czyli bieganie, machanie rękoma, nogami, kiwanie się dziecka na krześle, drobne niepotrzebne ruchy. Dzieci  są pełne energii, szukają okazji, by rozładować się ruchowo, mają trudności ze spokojną zabawą i zasypianiem;

– w sferze emocjonalnej jest to nadmierna reaktywność emocjonalna, czyli silne i trudne do opanowania reakcje emocjonalne , wzmożona ekspresja uczuć– radość, złość, gniew, lęk, niepokój  i zwiększona wrażliwość na bodźce otoczenia, a nadmiernym reakcjom towarzyszy agresja, a w konsekwencji konflikty w domu oraz szkole;

– w sferze poznawczej są  to zaburzenia  uwagi (uwaga jest rozproszona, chwiejna, dziecko nie umie się skoncentrować), wzmożony odruch orientacyjny, pobieżność myślenia, wzmożona wyobraźnia oraz krótka, nietrwała pamięć;

Na podstawie kilkuletnich badań  i doświadczeń w pracy z dziećmi nadpobudliwym w celu zmniejszenia niepowodzeń w szkole i poza szkołą proponuje się następujące oddziaływania wychowawcze:

– współpracę  wychowawców, terapeutów z domem rodzinnym

– zachowanie spokoju i rozsądku w kontaktach z dzieckiem (oddziaływać na dziecko należy powoli, bez pośpiechu, stłumionym głosem, nigdy krzykiem, ignorować  nieodpowiednie  zachowania  dziecka)

– ukierunkowywanie nadmiernej aktywności dziecka

– obserwowanie dziecka i opanowywanie zachowań impulsywnych poprzez uprzedzanie

– odwracanie uwagi dziecka od bodźców wywołujących niepożądane reakcje lub eliminowanie tych bodźców

– wzbudzanie motywacji do nauki szkolnej poprzez pochwały i nagrody za drobne osiągnięcia

-zamiast kary określać  swoje oczekiwania, pokazać dziecku jak ma naprawić błąd lub pozwolić by poniosło konsekwencje postępowania

-ustalić konkretne zasady, reguły pracy z dzieckiem i konsekwentnie je przestrzegać

-stymulowanie koncentracji uwagi, pamięci i myślenia poprzez pracę w krótkich odcinkach czasowych, usunięcie elementów rozpraszających uwagę, koncentrowaniu się na jednym zadaniu, naukę krótkich wierszyków, rymowanek, dni tygodnia

-ograniczanie czasu oglądania telewizji, a przede wszystkim wyeliminowanie programów o treści agresywnej z dużym ładunkiem emocji i szybką akcją

-ograniczenie siedzenia przed komputerem, a szczególnie zabronienie grania w brutalne gry komputerowe.

BRAK KOMENTARZY

Dodaj komentarz